Mostrando entradas con la etiqueta Sonia. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Sonia. Mostrar todas las entradas

E296 Sendeiro da Soavela (Cangas do Morrazo)



Sol, 10 de novembro de 2013

Eu non cría que podería pasalo así de ben sen planificalo. Pero, as veces, a vida ofréceche sorpresas coma esta e, “Soniña, sen planificar, as cousas poden saír se cadra mellor”.

Estaba un chisco de mal humor “mañaneiro”. Tiña todo o que precisaba na bolsa, pero chegaba tarde por mor dunha maratón que me colleu no coche e ¡inda por riba! Comezaba a chover. 

Anxo sacou da chisteira do mago que é, dúas posibilidades de camiños non moi lonxe, pois eu estaba de garda esa fin de semana e “por si acaso” é mellor estar preto de Vigo. Eu pensei que a Soavela era una boa opción e Alex nin chistou, el dixo que si porque o que ten este rapaz é moi sinxelo: ilusión por compartir. Así que recollemos a Alex (tarde) e tiramos rumbo ó outro lado da ría, coma fixen eu soa outro domingo deste ano, o día da Nai, para reunirme daquela con Panette e Anxo. Polo camiño choveu, mais ó chegar alí o día estaba tranquilo, non había aire e tiñamos unha boa temperatura.

Saímos do coche e Alex xa fixo un amigo, un can preguiceiro que non quixo acompañarnos na andaina, mais logo atoparíamos a un mais cariñoso que a piques estivo de ser raptado. Eu so lembro de todo o día que falamos, Alex e eu falamos moitísimo polo camiño, mentres Anxo facía fotos. 

O sendeiro parecía que ia por un camiño sinxelo de seguir, mais nunha encrucillada torceuse o tema e Anxo levounos pola aventura: monte abaixo entre enormes pedras e eucaliptos (véxase “ecalitos” ou “alcalitos”, coma din algúns). Alí Alex mergullouse nunha roca onde podía ata vivir alguén, Anxo atopou a laboriosa casiña dunha araña e eu, mentres, ollei ó ceo entre aquelas altísimas árbores. Estabamos no medio da nada. Eu o sentía así. 

Lembro que falamos, xusto naquel intre, do furacán de Filipinas, da desgraza de estar alí, ou de estar aquí e non facer nada... quizais a conversa non foi esta exactamente, mais eu lémbroa así na miña cabeza. 

Continuamos cara abaixo, e pensei “uff, logo para subir, Sonia...”, cando de repente chegamos á civilización, catro casas e o mar, mais pronto a estreita carreteira meteunos por unha pista de terra ata chegar a unha urbanización, e alí decidimos virar pola dereita e polo medio do monte, non sei como fixemos, atopámonos cun muro, ¡estabamos no lado de dentro! é dicir, case que no xardín dunha das casas, e se o veciño saía pola ventá podía saudarnos e invitarnos a entrar (ou a saír...) da urbanización. Entón foi cando Alex mai eu, a pesares do que pensaba Anxo, decidimos saltar polo muro para pasar ó outro lado do camiño, ¡que risa, miña nai! Os cans que por alí andaban non nos fixeron casiño ningún. Eles tiñan mellores cousas que facer, coma estar tombados ó sol da tarde.

Xa había fame facía un anaco, pero Anxo quería levarnos a xantar a un sitio moi especial, un deses que el coñece e comparte, abofé que o era... e foi así coma camiñando a carón das casas pechadas pola bravura do inverno (que xa está aquí), chegamos o destino: Punta Couso, cunhas vistas máis que fermosas dende o seu pequeno Faro: as Illas de Ons, Cíes, o Pico da Curota... e unhas nubes co sol no medio que estou segura que nas fotografías de Anxo veranse mellor do que eu tento explicar. ¡Qué momento tan incrible!, é que o penso e póñome nostálxica... Si, a compaña unha vez máis era do mellorciño e o lugar irrepetible.

Alí comemos e nestas estabamos cando achegouse un canciño, o que bautizamos Manso, e imaxinade porqué: tiña unha cara de bo, que xa lles gustaría a moitas persoas. Dende o primeiro momento Anxo e máis el foron un, se cadra porque o bocadillo de Anxo non estaba moi bo e deullo case todo, ou que non lle gustaba ó canciño a leituga do meu sandwich, ou que Alex ollaba ó horizonte, saboreando o seu bocado, sen reparar en darlle nin un anaco a Manso (¡apuradamente Alex!). Mais logo dun ratiño o can xa estaba pegado a el, comendo literalmente da súa man, si, así foi. E daquela xa amigos para sempre coma dí a canción.

Anxo tirou unhas fotos, eu tamén e Alex quitoulle ata os carrachos ó can, e comezou a planificarlle o futuro chamando o seu pai (o do can non, o de Alex), a Xaime... para buscar quen coidara ó can para o resto da vida. Pero non tivo sorte nin Alex, nin o can, e este último cheirando o que lle viña enriba, colleu e marchou para a súa casiña, na urbanización, ante a mirada de sorpresa de nos os tres. ¡Vaia nabo que levamos! E con esta pequena anécdota retomamos o camiño de volta cara o coche, que aínda quedaba moito que camiñar e descubrir no camiño.

O capitán “yo-yo”, levounos por onde quixo, fixo de nos “un pandeiro” e veña costa arriba, e veña costa abaixo SEN COMPAIXÓN, e aínda que Alex e mais eu non queriamos subir polo monte dos eucaliptos, tivemos que facelo ó percatarnos que Anxo xa decidira que aquel camiño era o correcto. Mais canto rimos, aínda cansos, por aquela costiña.

Xa fixérase noite, xa estabamos esgotados (eu a lo menos), mais a temperatura era boa e a lúa fermosa, e pouquiño a pouco, chegamos ó coche fartos de rir.

Logo desas, xa se sabe, unha cervexa, nestas foi na de Iglesias en Aldán, o das empanadas, rodeados de rapaces e ollando as fotos da xornada.

¡Meus reis, sodes incribles os dous!

E295 Trilho de Corno de Bico (Paredes de Coura)

Sol, 27 de outubro de 2013

Chegamos tarde, penso eu. Andivemos Anxo e eu a probar onde comer e xa por terceiro intento, na Albergaria de Paredes de Coura puidemos repoñer forzas, que ultimamente escasean. O certo é que eu son rariña nisto de comer, e aínda que o bife estaba bo non comín moito, máis non houbo problema para saír camiño de Tumio, na parroquia de Bico, buscando algo “doce” para pasa-la tarde. Xa serían as 16 h quizais, porque cambiou a hora esa noite, e en Portugal tiñamos dúas máis de regalo, o que me despistou un chisco.

O comezo foi ben curioso para min. Dábame a sensación de entrar en terras alleas, fincas privadas, prados fermosos, verdes... que daban magoa pisar. Un cabaliño dedicounos o seu tempo lento, ese percorrido pola vida que fan os animais pasando “sen pena nin gloria” por ela. Aquel cabaliño non, aquel dedicounos un momentiño e invertemos tempo en sorrisos, fotos e paz a carón del. E logo diso e de saudar un paisaniño que por alí andaba cruzamos polo prado dos cordeiriños mais lindos que eu vira hai tempo. É ben certo que nestes tempos difíciles o único realmente bo é que un aprende a valorar as cousiñas máis pequenas, as do día a día, aquelas nas que non reparamos. Mais eu xa fai anos que aprecio a compaña, o silencio, o ollar e a risa tamén...aqueles cordeiriños, sen querer, deixáronme un bo presente, tanto que loitei contra min por non saltar o valado (iso, e tamén freoume a presenza dos seus “pais” que por alí estaban).

Logo diso chegamos até a parroquia de Giesteira, e o meu experimentado compañeiro amosoume a súa capela, ben curiosa, e resgardada por un can destes que ladran moito e non fan nada. Ese foi o comezo do auténtico paraíso, chegou o ceo disfrazado de bosque... un lugar incríbel, árbores silenciosas que se mexen aló no alto, follas no camiño... e dinme conta de que comezou o outono, ¡por fin estaba pisando o outono! Por fin, ¡xa era hora! Carballos, castiñeiros, acevos, espiños...nunha paz, nun claro, non quería saír de alí. ¡E que non quería! Mais o tempo estaba na nosa contra porque a noite chegaba antes así que Anxo pasou o que quedaba da tarde “tirando” de min: veña Sonia, vamos... non há tempo, veña, camiña... estou en baixa forma, baixísima, pensei todo o tempo, teño que esforzarme, pero as pernas non respondían moi ben, aínda así, saímos dese territorio máxico para camiñar por unha pista un bo rato até pasear refuxiados de novo polas árbores: abetos cun bosque cheo, todos en liña, ordenadiños... e xa me explicou Anxo o porqué desa estraña orde, pouco habitual na paisaxe. Mais quen queira saber esta curiosidade, este segredo, que busque neste Blog o relato desta mesma ruta há uns meses, alí terá tódolos datos. Os abetos fanme lembrar a primeira vez que os ollei en Pirineos... todos nevados, mentres subía polas montañas, maxestosos, as ramas caídas polo peso da neve... pois os de Paredes de Coura son de certo igual de máxicos para camiñar entre eles, como fixen un bo rato esa tarde.

E así, subindo, subindo, chegamos ata o Miradouro de Corno do Bico, xa o ceo gris, mais cunhas vistas do val cos seus cultivos ben coidados, aló ó fronte as terras onde Anxo ten ancestros, unha bocanada de aire fresco para encher os pulmóns e retomar o camiño de retorno. ¡Qué sede! As veces penso que comecei a camiñar onte, porque saír sen auga aínda que sexa a pasear un rato é de pecadentos. Pois ben, pode ser que non sexa unha altura moi importante (883 m.) mais para min foi ben suficiente, co Val do río Coura abaixo, ¡qué paisaxe!  

Non me lembro se foi neste descenso onde Anxo quería atopar setas, mais o tempo era pouco e tivemos que baixar pola pista de pedras ben empinada e non polo bosque que alí o lado atopábase e que, o mellor, tiña esas ansiadas setas que había uns meses colleran os meus queridos compañeiros de andaina dos Eivadiños. Aínda me lembro do porqué de non ir aquel domingo con eles, e máis me lembro do meu arrepentimento por non acudir a cea que logo fixeron coa súa colleita.

Así, sen bastóns, baixamos pola montaña ata chegar á pista e retomar outro camiño que, pouco a pouco, foinos amosando de novo as casas, os cans, os frutais sen froita, os charcos que se empeñan en mollar os pes aínda que sexa no final do camiño... esa aventura tan recoñecida que sempre há que pasar cos Eivados, subindo por outros terreos alternativos para non rematar no barro... e chegar ó coche para estirar ar pernas pensando que fixen moito, cando non foi tanto, e recollerse cun galao que so os portugueses saben facer así e tomar un doce da terra veciña que buscaba dende que comezou toda esta historia.

E288 Sendeiro da Freixa (A Lama)


Estivera alí e non me lembraba. Fai anos, con outros senderistas descubrín esta ruta, unha parte dela, en concreto as fervenzas, e non me lembrei ata que ó final do sendeiro as ollei e trouxéronme moitas lembranzas: A Ruta da Freixa, preto de Pontecaldelas e A Lama, aínda na provincia de Pontevedra.

Ese día Anxo e mais eu acordamos (se cadra un pouco tarde), facer a ruta dos Eivadiños, aínda que non viñera ninguén mais. Fixemos a parada de rigor na Amaquía, con cafés e sándwichs e tiramos cara o pobo de Liñares, de onde partía a ruta. Eu penso que eran as dúas máis ou menos cando comezamos a andar, e xa cruzámonos ó comezo cunha parella xoven de domingueiros que ían de “piquenique” polo medio dos toxos. Aínda rimos pensando onde irían parar.

E pola ponte romana, cruzando o río, puxémonos xa en ruta cara á parte máis alta da montaña, camiñando polas pistas repletiñas de flores de toxo e xesta que tinguían de amarelo toda a ladeira. Fermosa paraxe. Logo dunha longa camiñata polo alto, descendemos até o pobo de Cortegada, onde aínda ía o alcalde a pegar polos farois os carteis de corte de auga e avisos varios, a modo dos tempos de antes.

Alí ollamos algo que nos sorprendeu: un pequeno santuario, preto da fonte do Xeixiño, ben coidadiño e mantido polos feligreses do pobo. Dende alí, e polo medio das casas, o sendeiro levounos ata o río e a central hidroeléctrica, da que nos apartamos para poder comer. Eu sempre digo que neses intres prefiro un sándwich nun lugar así que unha mariscada no mellor dos restaurantes (será tamén que o marisco non me enche moito). Alí, ó carón do río, mollando os pes na fría auga, co soniquete de fondo, sentados nunhas enormes pedras, comemos, tiramos fotos e fixemos unha pausa para retoma-lo sendeiro de novo.

Aínda camiñamos un ratiño por un bosque ata cruzar ó outro lado da ladeira, polo medio dun pobo que se atopaba no val e no que uns cans ameazaron con morder a Anxo por valente. E aí comezamos a subir ó alto ata o salto de auga, camiñando logo por unha levada. As vistas eran ben fermosas, unha vez arriba, e superar os obstáculos que a natureza deixou por mor da chuvia, ata resultaba divertido, aínda que a piques estiven de caer polo monte abaixo. Entre toxos e xestas que fixeron o seu nas pernas chegamos ata as fervenzas, coa súa paradiña de rigor, uns para bañarse, outros para pechar os ollos e envolverse no son da auga. Despois do descanso, no que Anxo fartouse de tirar fotos, continuamos o camiño cara ó noso destino entrando por outro lugar no mesmo pobo que horas antes nos viu saír.

Certamente rematei cansa e a ruta non fora longa, se cadra porque facía xa uns domingos que non ia camiñar. Pero aínda había folgos para facer unha paradiña en Pontecaldelas. Sorprendeunos que o pobo estaba en festas e aproveitamos para parar e beber algo antes de continuar cara á cidade.


Penso que estas xornadas poñen o perfecto punto e final a semana que remata e o punto seguido á que comeza, e sen ganiñas ningunhas de entrar na cidade despois de tanta natureza que regala as súas lindezas ós nosos ollos.

E287 Roteiro de Donón (Cangas do Morrazo)

Sol, 5 de mayo de 2013
Era unha xornada estraña porque non era presumible que saíra a camiñar tendo en conta que tratábase do día que algúns denominaron "do Corte Inglés": para min este, coma moitos outros, era o dia da nai. Pero aínda que moitas veces movéronme motivos suficientes para saír á andaina dominical aínda que chovera ou estivera dun humor de cans, hoxe tiña grandes razóns e de moito peso para comer coa miña queridísima nai. 
A pesares diso, Anxo e Panette agardaron por min amablemente, para que lles alcanzara no percorrido da tarde polo Morrazo... que boa idea tiveron! E non saben o que lles agradecín que me acolleran... rematei a sobremesa cando eles estaban co café, collín o meu coche e “planteime” tan rápido coma puiden no destino: Donón e a Costa da Vela.
O chegar alí, Anxo xa estaba coa súa cámara fotografando un enorme lagarto mentres Panette o observaba coa serenidade que lle caracteriza. Uninme ó grupo e puxemos rumbo ás dunas de Barra. A ruta, en parte, era descoñecida para min, así que estaba curiosa e ansiosa por saber o que me atoparía. 
Entramos na praia dende un conxunto de casas onde Panette pasaba gran parte dos seus veráns e relatábanos, dándonos certa envexa, as súas aventuras nesa etapa da súa vida. Fomos descendendo entre verxeis, oasis, muíños de auga fresca... todo o que ollabamos estaba en plena bulir, pola chuvia deste inverno. A flora estaba esplendorosa, así o dicían tamén os meus compañeiros, daba a sensación de estar en plena sabana, con tigres, leóns e gacela incluídos (representados tamén en cada un de nós). 
Despois de facer unha paradiña no muíño de augas frescas para tirar unhas fotos, fumar un cigarro, refrescarse ou charlar sen máis (Panette ¿en qué quedou ese concurso de facebook do que falamos sobre as preguntas e respostas que posibles interasadas/os poidan responder?), continuamos cara ó claro das dunas e as charcas que aínda estaban no camiño. 
Unha servidora xa dende o comezo mollara as deportivas, pola outra banda pouco apropiadas para unha camiñata... Pero pouco importaba porque ó fin o astro sol bendicíranos coa súa presenza. 
Despois de ver a Anxo trepar a unha árbore, e sobre todo rirnos ó ollar coma tentaba o descenso, chegamos á praia de Barra e camiñamos pola marxe da costa sobre as rocas continuando ó longo... desfrutando das marabillosas vistas desa praia de ensono. 
Dende alí chegamos a unha salina antiga onde aparte de rir, pasei o susto da miña vida... corrín coma o vento para esquivar un, en teoría, posible xabarín morto que logo resultou ser un saco de percebes tan podres coma o cheiro que podería votar o "suposto" animal. Rir, rimos un rato pero o pellizco que lle din a Panette para que me deixara pasar diante aínda debe doerlle hoxe. 
E tras ese camiño chegamos ó noso primeiro cabo e faro: o Cabo Longueiron, dende onde sacamos unhas cantas fotos da "fauna" animalohumán que alí habitaba un domingo desas características... outro bo rato para rirmos ollando a femias con tacóns e mozos sufridores tentando rescatalas das alturas entre a verde pradeira. 
Despois dunhas instantáneas e de ollar o mar con esa tranquilidade que aportan as augas ós que somos de costa, baixamos un ratiño monte abaixo cara á praia de Melide, alí fixen un repaso na miña memoria trasladándome á tempos nos que acampaba coa miña nai e meu pai, ata o meu irmán estaba alí connosco... ¡qué tempos doces e canto me gustaba pasar os días alí, pegadiña á praia! 
Logo de deixar atrás a praia seguimos cara o seguinte cabo e o seu faro tamén, o de Robaleira, e dende alí Anxo xa nos tirara fotos ó Panette e a min mentres prohibía que colleramos as plantas de namorar do monte, o que eu entendo, porque para iso están alí crecendo, pero Panette mais eu collemos cadanseu puñado a escondidas coma raparigos mentres agardamos máis que un intre polo fotografo da expedición.
E os dous tomamos rumbo ó Faro de Cabo Home e alí falamos e calamos, respiramos o ar e agardamos polo Anxo, que andaba polas rocas arriba e abaixo, nunhas curiosas formacións que o mar e o vento fixeron.
Despois todo o camiño da pista deixounos ollar ese horizonte que non se sabe onde remata e que fainos parecer pequeniños nun solpor abraiante.
Rematamos a xornada comendo un bocado e bebendo en Hío, esgotados pero ledos de compartir unha xornada máis verbas, sorrisos, pasos e confesións.

E285 Sendeiro dos ríos da Fraga e do Beque (Moaña)


Sol, 31 de marzo de 2013

Non tiñamos claro se ir camiñar ou non: Domingo de Pascua, xente de vacacións... pero Anxo propuxo un lugar que facía anos queeu visitara, so nunha parte, e parecíame boa idea ollar a Fraga de Moaña e a auga que seguro corría polo río abaixo.

Puxemos rumbo ata Moaña sen falar nin de onde iamos comer, tamén sen bebida, algo que eu lamentaría logo porque a ruta complicouse mais do que pensábamos, e nalgunha vez no nosos camiño dixemos que parecía que estabamos en plena selva Amazónica. Comezamos o sendeiro dende as cercanías do Cuartel da Garda Civil cara ó monte por uns camiños encharcados de auga, lama, cheíños de silvas e todo tipo de herbas, incluídas as ortigas. 

Entre patos e pavo-patos, como lles chamei eu, esquecemos os coches, as casas, os domingueiros, a civilización e os problemas do famoso estres, tan teimados por esta cabeciña tola. Anxo, “o cameraman”, tirou levando a avanzadiña fotografando ó que se puña no seu camiño. O verde do campo, a auga máis azul, as árbores seguras, altas e a primavera que non quere chegar mostrouse en forma dun pequeno “Val do Jerte” que atopamos no camiño e que o fotógrafo non dubidou en captar co seu obxectivo. 

Non nos cruzamos con ninguén no noso camiño cara “o cumio”, algo que nos sorprendeu porque non chovía, pero nese bosque no que o rumor da auga non nos deixaba escoitar as verbas do outro, agradecemos a soidade deses intres. No medio, mais ou menos do camiño, cando xa chegamos preto dos moliños restaurados, Anxo pensou que non pagaba a pena subir ata a fervenza e que era mellor subir pola marxe do Beque. 

Un pouco antes eu collera os mandos da fotografía e xa fixera os meus “estragos” polo camiño: flores, río, fervenzas e Anxo coa súa mochila para soportar a chuvia, o vento, o sol... o que fixera falla. Tiramos camiño arriba pensando na cervexa e algo de comer no Camping e levamos un bo chasco cando, despois de trepar polos penedos e o barro esvaradizo, o camping ¡estaba pechado na semana santa! Fixemos unha pequena parada alí, bebemos algo, e collemos un atallo que Anxo coñecía. 

Ó pasar por unha aldea rural con boas vistas á ría e cabanas de madeira para aluguer, pensei que sería boa idea coller unha nuns días de verán, de seguro que viríame moi ben, pero esa idea esquecina cando vimos  o mal xestionado que estaba o restaurante responsable tamén do aluguer das cabanas. En todos os anos que levo viaxando e camiñando non vin que me trataran tan mal coma naquel lugar. Chegamos secos de gaznate e cansos ó “A de Lino” e os donos dixeron que xa pechaban (as 16:30h) negándonos ata a bebida para continuar o camiño. Aínda que pouco nos durou o noso enfado, porque case na súa porta había un potriño que deleitounos coa súa compaña e ansias de caricias, pena que non tiñamos nada para darlle de comer. 

Atallando, atallando, atopámonos no medio do camiño real que estaba totalmente inundado de auga, como se o curso do río pasase por alí. E alí rin e non parei, ollando a Anxo trepar coma Tarzán, cheíño de lianas e auga ata os nocellos. E así, pouco a pouco, chegamos ó camiño polo que subiramos e retomamos a mesma a baixada serpenteante do río Fraga. Chegamos xa até ós nosos patiños de novo, a civilización, ós domingueiros coas panzas cheas do xantar do Domingo de Pascua. E alí, onde aparcamos o coche, en pleno paseo da praia de Moaña, trocamos as roupas molladas por prendas sequiñas para ir a comer algo e sobre todo, beber. 

Tivemos sorte, pois un pouco máis adiante nunha cafetería-panadería, fixéronnos uns bocadillos que nin a mellor mariscada soubera mellor. Aínda tivemos folgos, humor e tempo para facer o “paiaso” un ratiño cunha rapariga que alí estaba e a que, pensei eu que lle alegramos a tarde.


E273 Trilho da Carvalheira de Abedim (Monçao)

Sol, 16 de decembro de 2013

O Caminho da Carvalheira de Abedim foia oportunidade perfeita para o arremate da semana.

Para essa matéria, o tempo “ajudou” com uma mão mais bem quase ó pescoço, para tirar-nos do que parecia morrer "afogando na chuva."

A empresa não poderia ser melhor, talvez porque caminhar uma menina com três homems é muito agradável, ainda que, de comum acordo por eles, eu tinha que fazer esta crônica do dia, por unanimidade.

Depois do trabalho da manhã, fiquei com Anxo na Amaquía para ver se os outros companheiros estavam ali. E lá estavam eles, dispostos: um para o café e rir com “a chuli” e o outro, contando o emfarte da ceia do dia anterior.

Falamos edecidimos que iríamos comer arroz antes, tamboril e malandro com panados no Stop, esperando que a chuva dera uma trégua para tirar as nossas mentes cansadas de ficar em casa,mais mesmo que os nossos corpos. Demos boa conta do almoço, alguns mais do que outros, e entre uma conversa agradável e meio copo de vinho da terra, a chuva parou para convidar a duas horas e uns 6 km. de caminho.

Asim já com roupas confortáveis ​​para a ocasião, levamos o carro para onde o Anxo disse, mais não tinha muita atenção no caminho pelo seu cansaço. Resultaba, que o 75% das pessoas que estavamos indo para fazer o caminho já estiveram lá, e no carro eles decidiram que as "Verbas fluidas" serian de mim, e como ja len agora, não com muito sucesso: "vingança". E ja chegamos lá, depois de três rodadas na rotunda para testar se o arroz solidificara em suas barrigas.

Depois de estacionar o carro, a Junta dá Freguesia de Abedim foi nosso ponto de partida.Começamos a  ladeira a cima com uma inclinação que subimos ligeiros, dois dos quatro que compôs o grupo (pelo menos para mim, Panette). Os outros dois companheiros tirabam fotos bem formosas para documentar a nossa tarde.

Entre cogumelos, carvalhos e azevinhos, falar e tirar fotos com muito cuidado pelo Anxo, abordamos a primeira travessia do rio, que, uma vez cruzado, voltamos novamente trás, e posso dizer que, naquele momento, eu pensei que caía de joelhos(eu costumo fazer muito isso).

Depois de isso chegamos a um mais agradável caminho sem ladeira,mais onde se encontra algum “obstáculo”, e ainda que o Anxo e o Xacobe caminhabam com muito cuidado, algums mais que outros -como o Panette e também eu-metémonos na lama. Depois de muito rir (ate chorar, pena de fotos!) eu ja pensaba dizer isto na crônica, se ou se.

E assim atravessamos o rio Gadanha até quatro vezes, e olhamos o Val do mesmo nome desde acima com o céu aberto adiante dos olhos. E en um desses, achamos que na seguinte poderiamos subir para O Castelo Roqueiro (não de rock) da Penha da Rainha (belas pedras que desde a pedreira que lá olhamos, nós pensamos que poderíamos alcançar).

Antes de apanhar o carro, ainda os meus companheiros colheron uns Kakis para o caminho de volta, com a nossa adequada parada em Valença para beber e comer.

O clima se comportou bem, nenhuma gota de chuva caiu nas nossas cabeças pensativas, talvez com frases:"qué é o que voufazer na segunda-feira?”, “as pernas não poden mais!!!”, “qué felizes estamos aqui hoje!”,ou um simple: voltarei!".

Pido disculpas polos erros que cometín no meu portugués de “nivel inicio”, ainda que disfrutéino escribindo tanto coma facendo o camiño “com voçes”. 

Seguidores