Mostrando entradas con la etiqueta Val de Ansó. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Val de Ansó. Mostrar todas las entradas

E75 Sendeiro circular do Petretxema (Val de Ansó)



Venres, 21 de marzo do 2008

Por terceira noite consecutiva as miñas pantasmas tiveron que cohabitar con unha sinfonía de tronos saídos do inferno, unha treboada acompañada dos coros das gorxas demoníacas dos meus compañeiros, que porían os pelos de punta ás aguerridas tropas que profanaron o cemiterio de Barroselas. Non é de estrañar que os meus soños cheiren a caliveiras, e que dentro do meu saco aniñen un feixe de alacráns e que, unha vez esperto, empecen a mover a súa cola cara os meus puntos máis vulnerables, que gracias ó intento de onte, ca derrota da Mesa d’os Tres Reis, multiplicáronse.

De tódolos xeitos disimulo, a pesares das profundas trincheiras que labrou a noite no campo ermo da miña fronte, e baixo as concas fondas dos meus ollos, volvo poñerme as roupas de combate para enfrontar un día que se me antolla complicado de máis, xa que non logrei convencer ós meus colegas de subir ó Paso de Tatxeras, tamén chamado Paso del Acher d’Alano, na serra do mesmo nome, para intentar a ascensión de Pena Forca (2390 m) territorio que xa teño ben rillado. Eles prefiren facer o camiño ata o cumio do Petretxema, trinta metros máis baixo, pero co aliciente de ter cada unha das súas caras nun estado diferente.

Fai un tempo de merda, o ceo está cuberto dunha pátina gris, e cae unha cortina fina de auga, xirimiri, poalla ou mollaparvos, así que abrígome ben, porque supoño que temos por diante unha maña fodida, e xa na porta do refuxio de Linza, cálzome as polainas, imitando a Zalo e a Miguel, que tamén levan escrito na cara os estragos da véspera, aínda que tamén tenten disimulalo. Pero, que carallo, hai que aperta-lo cu e tirar para adiante, e quitando forzas de fraqueza, para que vexan que non me achico, bótome a mochila ó lombo e póñome a subir, deixando atrás as Fuentes de Linza, e o faial de As Tascas, envolto nunha néboa espesa, como a dunha historia de terror.

O meu corazón tamén está en tebras, como a novela de Conrad, pero loito para afastar os medos e a dor que tentan colonizarme, e apuro o paso para sortear os primeiros desniveis, sen mirar atrás nin tan só para ver se me seguen os meus compañeiros.

A miña respiración é a dunha robaliza deitada sobre o espigón do peirao da Illa de Ons, e intento atrapar o ar a dentelladas, como se fosen soños, mentres o terreo vai facéndose máis e máis horizontal e o vento báteme na cara retándome a un duelo no que levo todas as de perder. Pero insisto en aperta-lo paso, poñéndome modestos obxectivos, primeiro ata ese lombo herboso, máis tarde ata aquel promontorio rochoso, despois ata a esquina daquela ladeira.

E cando me decato xa estou no Sobrante de Linza, conxestionado polo esforzo, pero ca determinación de seguir dándolle caña ó mono, ata onde faga falta e un pouquiño máis, sen parar nin para disparar unha foto, nin para botar unha mexada, nin para decatarme da distancia que me separa dos meus perseguidores, que imaxino como cans de presa, dispostos a trabarme nas pernas. O certo é que me anima ir abrindo pegada, e conforme desconto metros cara a lingua de neve vou enchendo dunha estraña forza, máis psíquica que física, que me leva a internarme na néboa ca determinación dun conquistador de outros tempos.

Pode ser que sexa o espírito de aquel que fun, o que me fai avanzar polo manto branco adiantando a outros montañeiros ós que nin sequera saúdo, ou pode ser que o bastón que me emprestou o meu irmán de Burlata sexa máxico e me faga descontar os anos, pero sexa como sexa atraveso as seguintes pendentes, sexan de pedra xeada, de herba enlamada ou de neve dura, aínda que en menor cantidade que a que atopamos no día de onte cando pasamos por estes mesmos lugares. E ese espírito lévame ata o Cuello de Linza, e nin alí me deteño, seguindo pola pegada debuxada na primeira das ladeiras que conducen o Petretxema, oculto pola insistente néboa.

Detéñome ante unha placa de xeo que non sei como atallar, xa que o terreo está bastante vertical, e inda hai unha caída do carallo ata o fondo dunha depresión da Foya d’a Sólana, non quero recuar, pero tampouco sei como salva-lo obstáculo, e nesas manobras vexo como un grupo de alpinistas, con piolets e crampóns, sube dende o barranco, mentres os meus compañeiros danme, finalmente, alcance. Quedámonos os tres mirando para a placa de xeo, mentres os outros, que parecen saídos dun capítulo de Al filo del imposible, pregúntanos se levamos material, que xa se ve que non, e seguen o seu camiño, mentres nós deliberamos brevemente e decidimos retroceder.

Por segundo día consecutivo renunciamos ó cumio, pero nesta ocasión non descendo co sabor do fracaso, que ten un gusto agridoce, porque estou convencido de que era quen de subir, e que só as razóns técnicas e a prudencia fixeron que recuara.

Desta tócalle sufrir ó León de Paramos, cun resfriado que lle fai pingar o nariz, e a quen a miña proposta de buscar outra alternativa de subida, coma a do Paso de Tatxeras, non lle fai ningunha gracia porque, literalmente, xa está ata o carallo de subir. E máis cando esvara nunha zoa mixta de caliza, xeo e neve, e leva unha boa costelada que lle remata a faena. Pero o noso compañeiro e bravo de máis, e non se desanima por estas minucias, así que pasando de volta o Sobrante de Linza decidímonos por buscar unha alternativa para encher as horas do camiño, e decidimos baixar ata o Barranco de Petretxema.

Descendemos polas ladeiras abruptas que discorren baixo o camiño polo que levamos sufrindo e soñando nos derradeiros días, buscando a maneira de conectar co sendeiro que discorre o carón dunha delgada liña de auga, e nesto estamos cando atopamos un regalo inesperado para os nosos ollos, unha fermosa fervenza por onde se precipita o Río Petretxema, que forma nunha parede rochosa unha grande cantidade de carambanos, e que recibe o nome de Fuen d’o Barral de Linza. Detémonos a carón deste lugar singular a rillar unhas laranxas, a recuperar forzas e a escoitar as augas cantareiras batendo no xeo, e ollando para o curso fluvial descubrimos algúns spits cravados nunha rocha, parte do equipamento para facilitar o descenso deportivo deste estreito canón, e volven as lembranzas do día cando baixaba co Marcos polo Regueiro da Cal, nas terras vitivinícolas de O Rosal. ¡Que tempos aqueles!

Pero como non podemos vivir de lembranzas seguimos adiante, internándonos nunha fraga de faias que muda totalmente a paisaxe, e fainos cóxegas nos ollos, espertándonos sorrisos e dándonos folgos para continuar co noso itinerario alternativo. Ábrense dous camiños e decidímonos polo que ten a cota máis baixa, aínda que sospeitemos que se dirixen ó mesmo sitio, e nada máis comezar a discorrer por el atopamos os restos dun par de ovellas, da que só quedan osos e calaveiras limpas, seguramente presas dos lobos que aínda atopan refuxio neste territorio fronteirizo.

O sendeiro ascende lixeiramente, sempre por un faial dos que só se atopan nos soños, e os metros que imos gañando van cubríndose de neve, ata que o manto branco esténdese por todo o camiño e tamén por toda a fraga, salpicado tan só polas follas que os últimos alentos do inverno arrancou das polas dos teimudos árbores, resistentes deste clima inhóspito.

O certo é que fai un frío do carallo, e para máis comeza a caer unha poalla molesta, que nos fai pensar no calor do refuxio, pero non viñemos ata tan lonxe para recuar por tan pouco, así que seguimos adiante ata chegar a un claro que identificamos como a Foya de l’Inxeniero.

A capa de neve é aquí máis grosa, e aproveitamos as pegadas dos que nos precederon, quizais a xente que escoitamos ó lonxe, e que un pouco despois vemos deslizándose por unha ladeira co método máis rudimentario posible, ou sexa co cu.

Un grande bloco de caliza ofrécenos un improvisado vivac, para intentar protexernos do mollaparvos, e aproveitamos tamén para dar boa conta das nosas provisións: queixo, fuet, pan e chocolate. Todo un festín. E mentres enchemos o bandullo avaliamos a situación, xa que non hai moitas ganas de continuar, pero inda nos queda curiosidade por ver que se atopa detrás do pequeno outeiro que temos diante.

Así que despois de rematar o almorzo subimos un pouquiño máis e atopámonos co final da foya, diante nosa alzase un gran desnivel que levará seguramente ata o Puerto de Ansó, que fai fronteira entre os estados español e francés, e que leva, un pouco máis adiante ata o Cuello de Petretxema, paso obrigado para ascender ese pico dende esta cara, e tamén para as máis complicadas Agullas d’Ansabère, de 2271 metros, para as que fan falta máis forzas, material e coñecementos dos que nos temos.

Desfacemos o camiño andando, non sen antes botar unha derradeira ollada cara onde a néboa é máis espesa, alá onde se alzan os cumios que non fomos quen de conquistar, e cada un fai a súa promesa de voltar, aínda que sexa nunha estación máis amable, para completar o que déixamos a medias. A pesares de ter que cambiar os nosos plans non podemos laiarnos da nosa sorte, xa que esta parte adicional da xornada, internándonos na fraga, descubriunos unha fermosa paisaxe.

Volvemos a atopar a conca fluvial, no lugar chamado Barcal de Linza, no que Zalo ve un antigo circo glacial, e outra vez temos que decidir porque ribeira queremos sortear o Barranco de Petretxema, xa que nos dous lados hai camiño. Decidímonos por seguir pola parte que está máis arborada, seguindo unha pista forestal bastante ancha, entre faias, algunha de 400 anos de idade, e algún abeto disperso, entrando así no Bosque de Gamueta, onde onte descubrimos un percurso pedestre que temos na reserva.

Así chegamos ó Refuxio de Linza, seis horas e media despois de saír, na nosa segunda xornada pirenaica, confirmando que as previsións meteorolóxicas non estaban erradas. Duchámonos e cambiámonos de roupa, e collemos o coche rumbo ó Valle del Roncal, na vertente navarra, para visitar a vila de Isaba, onde teño tamén un feixe de lembranzas. E para lembranzas a Casa de la Memoria, un curioso museo etnográfico no que coñecemos interesantes detalles sobre as formas de vida dos roncalenses, sobre a súa historia, as súas tradicións, a súa forma de goberno, a súa indumentaria e sobre a súa lingua. Unha visita da que quitamos bo proveito, aínda que consideramos que son demasiados datos para asimilalos nunha soa tarde.

Para completa-la xornada damos un paseo pola vila, baixo un intenso aguaceiro que nos fai refuxiar nun par de locais onde refrescar a gorxa. Voltamos despois ó refuxio, onde xa está todo o mundo a rillar a crema de cenoura e a carne estofada que temos de rancho, e mentres esperamos que enchan os nosos pratos picoteamos o queixo e o fuet que quedou do almorzo. Trala cea, inda botamos un grolo de patxaran caseiro, do que o Iosu nos regalou en Burlata, e que resulta un bo combustible para os soños...

E74 Refuxio de Linza – Mesa dos Tres Reis (Val de Ansó)



Xoves, 20 de marzo de 2008

Loitei durante toda a noite contra as pantasmas do pasado, que vertían nos meus miolos o veleno da nostalxia, na lembranza dos tempos nos que habitaba un corpo que era quen de asaltar os ceos, sen máis visitas ós talleres que para os oportunos cambios de aceite, pastillas de freo e revisións periódicas, e non coma agora no que sinto ó motor coma un feixe de trancallos e no que só o chasis aguanta, máis ou menos, pero máis ben menos.

E loitei no soño e na vixilia, porque deitado a 1350 metros sobre o nivel do mar, no dormitorio colectivo do refuxio de Linza, tiven tempo de repasar os momento nos que ascendín os cumios de Pena Forca, do Castillo de Acher, do Rincón de Alano, tan pretos e tan lonxe de onde escoitaba os ouveos dos lobos nos que se transformaban os ronquidos dos meus amigos, animaliños todos ó fin e ó cabo.

Ás oito da mañá tocaron diana, e o exército de montañeiros empezou a desprezarse, mentres eu loitaba aínda por arrincarme as teas de araña que teceran as lembranzas nos meus ollos. As profundas trincheiras cavadas no perímetro do meu campo de visión facía fácil adiviñar que non fora unha noite pracenteira, e non tiña demasiadas dúbidas sobre o feito de que non estaba no mellor momento físico e mental para a miña cita cas montañas de Pirineos.

Pola contra, Miguel e Zalo espertaron cos ollos sedentos de grandes fazañas e, mentres untabamos tostadas con manteiga e marmelada de fresas e as somerxíamos no colacao ou no café con leite, conviñeron en subir ó punto máis alto de Euskalherria: Hiru Erregen Mahia para os euskalduns, Mesa d’Os Tres Reis para os aragoneses, o Table des Trois Rois para os bearneses, xa que o seu cumio dividía os antigos reinos de Navarra, Aragón e Bearn. Para nós, máis alá do nome, exerce unha estraña fascinación un número, o 2444, o dos metros de altitude que separan o seu vértice xeodésico do nivel do mar.

Esperamos a Iosu, compañeiro de mil batallas nos meus derradeiros vinte anos, que despois da enchente que nos preparou na véspera en Iruña, cunha alubiada con guindillas, patas de porco e unha ensalada de regulamento, tamén está encargado do avituallamento desta xornada, xa que os servicios do refuxio son bastante precarios (teño que engadir que tamén os outros servicios, os hixiénicos, deixan moito que desexar: só tres cagadeiros e dúas duchas para a media centena de almas que compoñemos a súa poboación).

Mentres, saímos a dar unha volta polo Bosque de Gamueta, onde descubrimos un sendeiro que recorre este faial enfeitizado, e chegamos ata o Paso del Salto del Caballo, dende onde temos unha boa visión do Plan d’a Casa.

Descendemos ata o refuxio, botándolle olladas furtivas ó altivo Pico Maz, tamén chamado Txamantxoia, que a pesares de non chegar ós dous mil metros ten unha silueta ben atractiva, e dende abaixo semella unha pirámide. A visión deste xigante, tan preto de nós, tranquilizounos, xa que o seu cumio estaba sen restos de neve, e recortábase contra un ceo no que non había máis color cun azul velvia que fería os ollos: era o día perfecto para atrapar un soño que se viña repetindo nas noites metropolitanas, e ese soño tiña nome, e era aquí e agora.

Así que cando chegou o de Burlata, repartimos o peso do almorzo, axustamos as botas (Miguel, que esquecera as súas en casa tiña que probar con unhas que lle deixara o noso anfitrión) e botamos a mochila ó lombo. Pasaban corenta minutos das nove da mañá, e xa había un feixe de xente subindo diante de nós polas ladeiras herbosas, despois de cruzar un pequeno regueiro, iniciando o ascenso por un desnivel pronunciado onde intento poñerme ó día co meu antigo compañeiro de cuartel.

Ás nosas costas, rodeado dunha espesa fraga de faias e abetos, deixamos o elegante triangulo que forma o Txamantxoia, que tamén fai fronteira entre Nafarroa e Aragón, e Iosu sinálame cara a nosa dereita onde se alza outra mole que sirve de división entre os antigos reinos, agora comunidades autónomas, a Peña Ezkaurre, que pasa con creces dos dous mil metros e por onde transcorre o GR 11, chamado o Sendeiro dos Pirineos, que ven dende Isaba, baixa dende este monte cara Zuriza e vai por Tatxeras internándose nas terras aragonesas por Aguas Tuertas. Unha matada non apta para eivadiños, aínda que o que proxectabamos para esta xornada tamén se afastaba dos modestos presupostos cos que nos moviamos nos últimos tempos.

Pero o día enchíanos de optimismo, e ó pouco rato o desnivel suavizouse e permitiunos reagruparnos e recuperar folgos antes de volver a gañar metros ó ceo, acometendo un camiño estreito pola ladeira dun outeiro, que nos deixaba unha boa panorámica do Barranco do Petretxema, onde é habitual a práctica do esquí de fondo, aínda que nestes momentos non tiña máis ca un chisco de neve. Saímos á outra cara da ladeira, e ós seus pés, por onde pisarían os nosos, chegamos ó Sobrante de Linza, unha cubeta colmatada cuberta de herba e atravesada pola conca do río Petretxema, que á nosa esquerda forma a fervenza chamada Fuen d’o Cubillar. Aquí o camiño ponse vertical de máis, ó que hai que sumarlle que o firme volveuse pedregoso e hai que ter coidado con non esvarar, xa que algún dos cachotes está cuberto de xeo, e non é cuestión de mancarse cando só levamos descontados douscentos metros de desnivel. Este desnivel puña a cada quen no seu sitio, e os meus amigos ían aloxándose, cada vez máis sedentos de cumio.

Afrontamos as primeiras seccións de neve, alternándose con grandes placas de xeo sobre escarpes calcarios e baixo as que corren pequenos regatos, e esto obrigoume a extremar as precaucións, xa que do noso pequeno grupo era o único que non levaba bastóns. Este feito, unido á miña insistencia en fotografar cada novidade que presentaba a orografía, e a ir quitando un feixe de temas pendentes que tiña que debater co irmán Iosu (o análise das recentes eleccións, o estado das nosas doenzas, as viaxes a Italia, os progresos ca informática, a situación laboral...) fixéronme fatigar de máis na subida, e a aumentar a distancia que nos separaba de Miguel e de Zalo, cos que a veces perdíamos contacto visual.

A lingua de neve estendíase por unha ladeira cada vez máis vertical, e a pesar de atoparse bastante compactada o vento arrancaba cortinas de po branco e arroxábanos á cara as limaduras brancas mesturadas cun aire xeado. A pesares de que o sol seguía imperando no ceo sentíase aquí o derradeiro alento do inverno, mentres eu loitaba por soster o meu. Por eso tiven dous sentimentos enfrontados ó chegar ós 1936 metros do Collado de Linza. Por unha parte estaba ledo, aínda que esgotado, por chegar ata alí, e porque o terreo gañaba en horizontalidade na bifurcación entre o camiño que leva a Mesa d’Os Tres Reis, ou ó Petretxema, que xa divisabamos ó lonxe. Pero por outra, observando a enorme depresión karstica da Foya d’a Sólana, que se estendía ante nós, entendía que tiñamos por diante bastante faena, e xa ía coas forzas xustas.

Como non había outra, seguimos camiñando, agora xa reagrupados, polas ladeiras do Lapakiza de Linzola o A Paquiza Linzola, que a pesares de superar con creces os dous mil metros non esperta o interese dos montañeiros, xa que ninguén dos que nos preceden opta pola súa ascensión. Detívenme a calzar as miñas polainas, xa que o resto do grupo foi máis precavido e xa as levaba postas, e a escoitar as coplas de escarnio e maldecir do León de Paramos, que consigue ferirme no pouco orgullo que me queda, sen máis defensa que mandalo a tomar polo cu. Xa sei que non son o que era, pero é fodido de máis que elixan este momento para lembralo.
Foi un conato de incendio, pero había neve abondo para que non prendera o lume, así que seguimos cara adiante, polas pegadas que outros montañeiros deixaron antes que nós, camiño da mesa onde as lendas din que se reunían os reis de Aragón, Bearn e Navarra para dirimir as súas diferencias, máis non creo que as reais pernas subiran aquí para tales feitos, xa que as forzas para discutir despois da subida quedan moi reducidas, pero as lendas son así, sempre dándolle méritos á realeza.

A neve cubría practicamente toda a depresión kárstica, e só sobresaían algunhas rochas torturadas polas variacións climáticas extremas de ese hábitat particular, e ás veces as pegadas multiplicábanse ou desaparecían, e tiñamos que buscar os fitos para non trabucarnos de camiño, xa que ata aquí tamén converxe o que ven dende o refuxio de Belagua, subindo polo cumio do Lapazarra, de 1777 metros, que fomos deixando ás nosas costas. Levounos o seu tempo rodear a Foya d’a Sólana, e xurdiron novas dúbidas sobre por onde seguir, xa que estabamos nun labirinto calcario no que non había xeito de guiarse con seguridade. As gretas e fendas nas rochas, algunhas de varios metros de profundidade, coñecidas aquí como lapiaz, desenrólanse cunha densidade incrible obrigándonos a saltar, rodear e esquivar, atentos sempre a onde poñemos o pe, e dificultando o noso avance.

Esto fixo que comezaran a ruxir os nosos estómagos, así que sentámonos nunha caliza espida e o Iosu, cumprindo o seu papel de anfitrión, preparounos uns bos bocadillos con xamón de Salazar e queixo do Roncal, e aínda se desculpou por esquecer a bota de viño, ¡faltáballe pouco para nos adoptar!. Ata se lembrou de traer unhas laranxas, para o aporte vitamínico, e de todo dimos boa conta, empuxando cuns grolos de auga que parecía recen quitada da neveira. O certo é que eramos nós os que estabamos dentro da neveira, rodeados por tódolos lados por un inmenso manto branco.

Xa co bandullo cheo, e despois de preguntar a outros montañeiros que xa viñan de volta do noso obxectivo, que non acadaron pola forte ventoeira e as placas de xeo que había no cumio, decidimos continuar un pouco máis, por se temos posibilidade de completa-lo noso itinerario, cousa que, polo menos eu, xa dubidaba.

Baixamos cara outra depresión kárstica, a Foya d’o Portiello Larrea, baixo os paredóns calcarios que a pechan polo norte, Lo Puntal de Uquerdi, a 1998 metros de altitude, e que tamén sinalan a fronteira entre Aragón e Navarra. E despois de avanzar durante un bo rato por terreo horizontal, volvemos gañar altura pola ladeira pedregosa que discorre pola faixa dos xendarmes de pedra, que se recortan altivos contra un ceo no que empezan a aparecer inquietantes nubarrons. Era o que faltaba, que mudara o tempo...

Subimos un pouco máis, ata chegar ó Portillo Larrea, cun pe ou case na liña que delimita o territorio de Euskalherria, e dende alí admírannos os cumios do Petretxema (2360 m.), do Mouscaté (2232 m.), dos Picos de Budoguía (2366 m.) e do noso soño final, a Mesa d’os Tres Reis (2444 m.) ou Hiru Erregeen Mahaia, ou Table des Trois Rois, ou como queiran chamarlle, ó que, sen embargo renunciamos.

Levabamos preto de cinco horas camiñando, sorteando un desnivel superior ós setecentos metros, facía un frío do carallo alá arriba, e nos confirmaran que no derradeiro tramo había unha ventoleira do demo e que había que andar ben a modo polas placas de xeo, unhas nubes negras entraban polo porto de Belagua, e dende o Cirque de Lescun viña outra formación de nubes brancas como a supercie xélida que estabamos pisando, e quedábanos por diante todo o descenso, e as miña forzas, físicas e mentais, xa non daban para moito.

Así que fun o primeiro en tirar a toalla, en renderme, en renunciar, en acepta-la derrota, e arrastrar ós meus compañeiros comigo, porque sabía que a pesares de dicirlles que seguisen ata o cumio que xa tiñamos diante nosa, pesaríanlle tamén as cinco horas , o desnivel, o frío do carallo, a ventoleira do demo, as placas de xeo, as nubes negras e as nubes brancas, o descenso, e máis que nada a mingua das miñas forzas, físicas e mentais, a miña derrota.

A decisión estaba tomada e botámoslle unha derradeira mirada o punto máis alto dos sete herrialdes dese territorio indómito, que acapara as portadas dos periódicos estatais dende que teño uso de razón, e as montañas cércanas que seguen soando nos nosos ollos: Petrexema, Budogía, Ansabére, Atxerito, Hiru Erregeen... e antes de darlle as costas cada un de nós, sen que faga falla mover os beizos para que se entenda, fai unha promesa: Volveremos!

E a volta xa non ten dubida, porque a facemos pisando as pegadas que imprimimos na neve esa mesma mañá, mascando cada un a súa propia derrota, que é a derrota de todo o grupo. Xa sei que esta non é unha expedición para subir ningún oitomil, e que temos algúns días por diante para intentar outro cumio, aínda que as previsións meteorolóxicas non sexan moi boas, pero as pantasmas do pasado, esas que levo tocándome os collóns na mochila, fan que o retorno pola Foia d’o Portiello Larrea sexa penoso de máis, e de que teña ganas de pagalo co primeiro que se me poña diante. O Zalo, consciente o inconscientemente do meu baralle, pon distancia entre nós e desfai o camiño a bo paso, falando con Iosu de temas comúns, mentres o Miguel atende os meus lamentos, algúns metros máis atrás.

Os pequenos desniveis que atopamos neste tramo e no seguinte, na Foia d’a Solana, resúltanme especialmente penosos, e agradezo os alentos dos meus compañeiros, que me resaltan a beleza que nos rodea, ata chegar o Cuello de Linza, e máis ala. De tódolos xeitos, esta é a parte máis fácil, porque o descenso de verdade comenza a partires de aquí, e eu non as tiña todas comigo, para afrontar a verticalidade sen bastóns.

O certo é que o descenso non resultou tan fodido como pensaba, xa que fun evitando as pegadas dos que me precederan, e onde a neve endurecera facéndose esbaradiza de máis, e cravando os talóns na neve virxe para facerme unha escada a medida, así baixei ata que o manto branco foi desaparecendo e o terreo mudou, primeiro seccións de caliza con placas de xeo, despois en tramos de herba mollada e máis tarde en terra enlamada. De tódolos xeitos tampouco foi un camiño de rousas, xa que viñamos, e penso que non fago mal en falar en plural, un pouco tocados (si, eu máis) das moitas horas de ascensión, e os tramos máis inclinados nos facían adoecer os xeonllos.

Pero xa di o refrán que nunca choveu que non escampara, e sete horas despois da nosa partida chegamos o Refuxio de Linza sen máis contratempos. Cadaquén estirou ó seu xeito, duchámonos na incomodidade dos reducidos baños unisex, mudámonos de roupa e tomamos un refresco co de Burlata, antes de que partira para a súa residencia campestre de Murillo. Zalo, Miguel i eu, convimos en aproveitar o que nos quedaba de tarde facendo un pouco de turismo polos arredores e collemos destino a Ansó, a catorce quilómetros da nosa base.

No traxecto, seguindo o curso do Río Beral non puiden evitar un momento de nostalxia ó pasar pola Borda Changalé, onde pasara tan bos ratos ca familia Urrutia e, teño que recoñecelo, non só con eles. Pero non eran esas as pantasmas que me pesaban, senón as que me impediran subir facía unhas horas, e seguían a rillarme nas orellas e a pecharme a boca, como si a tivera chea de puñetazos. Menos mal que ó chegar á pequena poboación asistiume o satélite e puiden votar a voar un feixe de verbas para xuntalas coa miña metade.

Ansó está encravado ó longo dun lombo rochoso entre dous ríos, non so para preservarse dos seus veciños navarros e bearneses, senón por efectos máis prácticos, xa que ocupa un terreo improductivo, non apto para os pastos. Esta é a causa de que o pobo teña só dúas rúas lonxitudinais seguindo a dirección do espolón rochoso, cruzadas por uns poucos caixóns transversais, curtos e estreitos, que dan respiro a estas dúas arterias. Este feito non quita para que os meus compañeiros desaparezan, seica temerosos de que pecharan as tendas, e que teña que volver a recorrer ó satélite para atopalos, eso si, despois de collerme un cabreo do carallo.

Fixeron a compra, merquei selos e postais, tomamos unha cervexa e acadei un agasallo para a miña nena, e con esas viñeron as sombras e regresamos ó refuxio, a mandarlle un caldiño, unhas patacas con chourizo (ben malas por certo), e uns anacos de polo asado. O día non deu para máis, pola notei tiven que loitar outra vez contra as pantasmas.


Seguidores